Szkolna Gazeta Internetowa Liceum Ogolnoksztalcacego im. Mikolaja Kopernika w Tarnobrzegu

Allurily

J. polski / Historia / WOS / J. angielski / J. niemiecki

fascynuje mnie:
muzyka, film, podróżowanie
najchętniej czytam:
fantastykę, kryminały
lubię posłuchać:
Rock N'Rola
Allurily
uwielbiam:
czytać, spać i słuchać muzyki
podziwiam:
ludzi ambitnych i ciekawych świata
nienawidzę:
nietolerancji, niepunktualności

Ilość artykułów: 4

Nie mogę

Nie mogę

Nie mogę
Odezwał się dźwięk jęczącej mowy
Nie mogę
Odezwał się prywatny język podziemia
Nie mogę
Odezwał się cyniczny żargon ludzki

0Allurily 2017-11-30

Szczur pozostanie szczurem

Szczur pozostanie szczurem

Tempo życia jest dziś zabójcze. Piąta, szósta rano, dzwoni budzik. Wstajemy niewyspani i źli z odciśniętą na policzku poduszką. Zaparzamy mocną kawę, bez której ani rusz. Potem toaleta i śniadanie jedzone z reguły w ogromnym pośpiechu. Wbiegamy zadyszani i często spóźnieni do szkoły. I tak przez cały dzień. Nie mamy czasu na jakąś głębszą refleksję. Żyjemy szybko i intensywnie, bo przecież czas to pieniądz, a zarówno tego pierwszego jak i drugiego ciągle nam brakuje. Co tu dużo mówić, chcąc, nie chcąc, angażujemy się w wyścig szczurów.

0Allurily 2017-11-09

Subkultury reakcją na rzeczywistość

Subkultury reakcją na rzeczywistość

Każdy z nas chce być zaakceptowany w swoim środowisku. Potrzeby te zaspokaja nam głównie rodzina. Jej zadaniem jest przekazywanie nam wartości, norm, zasad, wzorców zachowań, nauczenie nas krótko mówiąc funkcjonowania w społeczeństwie. To właśnie rodzina kształtuje nasz moralny kręgosłup, uczy solidarności, poczucia własnej wartości i daje poczucie bezpieczeństwa. W czasie dojrzewania rośnie znacząco potrzeba odrębności i akceptacji. Młodzi ludzie zaczynają się buntować, wyrażać swój sprzeciw wobec zastanych autorytetów i...

0Allurily 2017-10-28

Gdzie się podziałaś dziewczyno w kapeluszu?

Gdzie się podziałaś dziewczyno w kapeluszu?

Pamiętam cię dokładnie. Nie mogę wymazać cię z pamięci. Nie mogę. Nie potrafię. Nie chcę. Codziennie siadałaś na brązowej ławce w parku, naprzeciwko mnie i czytałaś książkę. Każdego dnia przeznaczałem dla ciebie dziesięć minut mojego życia. Tak właśnie, tobie, osobie, której nie znałem, Nie uważam jednak, że był to czas zmarnowany. Były to najpiękniejsze chwile w moim życiu. Dzień w dzień ta sama godzina, ten sam park. Nawet nie wiem, czy mnie pamiętasz. Czy pamiętasz mój kolor włosów? Czy pamiętasz moje pierwsze słowa skierowane...

2Allurily 2017-10-10

  • 1

Najaktywniejsi dziennikarze

Snotra 30snotra
Morti 27morti
Lola 21lola
Lucy 18lucy
Rita 17rita

Wspierają nas:


Ian Boon Talk Easy
TFS Leonardo
OSK Dobra Szkoła

Ilość osób aktualnie czytających Lessera

Znalazłeś błąd? - poinformuj nas o tym!
Copyright © Webmastering LO Tarnobrzeg 2017
Do góry